Να τους νοιάζεστε τους νέους

                      Eκείνοι οι ωραίοι «ΑΛΗΤΕΣ»

Από την Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

Φιλόλογο, συγγραφέα.

Αλήθεια, έχεις συναντήσει στους δρόμους σου εκείνους τους ωραίους «τρελούς» με τα τζιν, που πατάνε γκάζι στη ζωή κι έχουν για τιμόνι τους τη λέξη «Άνθρωπος»; Εκείνους, με την πυρκαγιά στο βλέμμα και τον κεραυνό στη φλέβα, που οργώνουν την ξερολιθιά και στείβουν σύννεφο για να δροσίσουν τ΄ άπιαστο και να υλοποιήσουν την πιο απίθανη ιδέα; Έχεις, αλήθεια, δακρύσει με εκείνα τα γενναία παιδιά, τους εραστές της ζωής που δεν μπλοφάρουν στα αδιέξοδα, που αρπάζουν τα σβησμένα όνειρα, τα γονιμοποιούν με πυγμή και τα σηκώνουν λάβαρο ακριβό τους;

Είναι οι νέοι που κλοτσάς στις πλατείες όταν ορθώνουν λόγο υπεράσπισης του αδύναμου, οι νέοι που τους ταΐζεις με τα δακρυγόνα όταν αποζητούν το δίκιο τους, όταν τους στερείς το δικαίωμα να ζήσουν με σιγουριά κι αξιοπρέπεια. Είναι οι νέοι που κονταροχτυπιούνται με το αδηφάγο θεριό της ανεργίας και της ανέχειας, και όταν λάχει και προσληφθούν, βιώνουν στο πετσί τους τον εργασιακό μεσαίωνα. Τα παραγωγικά νιάτα που παλεύουν με τον καταπιόνα του εργασιακού θανάτου τους, τα τσακισμένα στίφη της ημιαπασχόλησης με τους μισθούς στα τάρταρα, είναι οι εργαζόμενοι των ελάχιστων ευρώ, που συνθλίβονται στη μέγγενη του εργοδότη. Είναι εκείνοι οι αγέρωχοι αθλητές που δακρύζουν, όταν η πολιτεία τούς αγνοεί και οι ίδιοι αδυνατούν να πληρώσουν τον φυσικοθεραπευτή τους. Είναι ο Γιάννης από τα Σεπόλια, ο διαφορετικός, που αγαπά την Ελλάδα, τη σέβεται και τη στηρίζει περισσότερο από σένα. Είναι οι μαχητές, οι μπροστάρηδες της γειτονιάς, που οργανώνουν, καλύτερα από σένα, δράσεις για να συντηρήσουν τη ζωή, όση τους έχει απομείνει. Είναι ο Βασίλης Φιλώρας, με τα ευαίσθητα και τα γρήγορα αντανακλαστικά που χάθηκε, επιχειρώντας εθελοντικά στην πυρκαγιά. Είναι τα σκληρά εργαζόμενα παιδιά της efood με «τα κόκκινα μηχανάκια» που αφήνουν ένα κορμί τον μήνα στην αιματοβαμμένη άσφαλτο. Είναι ο μηχανόβιος Μιχάλης -έτσι μου συστήθηκε- με τα ράστα μαλλιά και τα συμβολικά τατουάζ στα μπράτσα, που με κίνδυνο της ζωής του, ακινητοποίησε ακαριαία τη μοτοσυκλέτα του στην Πανεπιστημίου, «κατουρώντας το θάνατο» -κι αυτό το είπε- για να σώσει τον υπερήλικα πεζό από βέβαιο χαμό. Είναι οι «χίπυς» της ζωής, κρατώντας την κιθάρα της γυμνής αλήθειας. Είναι η τίγρη που βρυχάται…

Δεν διαθέτουν τις περγαμηνές από τα ακριβοπληρωμένα Χάρβαρντ. Δεν κληρονόμησαν τα μάταια παλάτια και τα μετρητά σου, ούτε εισπράττουν τους παχυλούς μισθούς σου. Μήτε περιφέρουν στα ακριβά σαλόνια τον ατσαλάκωτο και καλογυαλισμένο εαυτό τους με τα αυστηρά κοστούμια και τον γόρδιο λαιμοδέτη. Δεν εμπλέκονται στις μίζες και στα άνομα συμφέροντα. Μήτε λυμαίνονται δημόσιο χρήμα από τις συμφωνίες ξεπουλήματος με τους σκληροτράχηλους «επενδυτές» σου.

Διαθέτουν όμως ήθος και ψυχή και τα βάζουν πάντα μπροστά και πετούν ψηλά, σαν τα drones που κατασκευάζουν, σαν τους ατίθασους κεραυνούς του μυαλού τους. Φορούν τα «κόκκινα γιλέκα», καβαλικεύουν την ανάγκη τους και βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το σπαραγμένο δίκιο τους.

Είναι εκείνοι οι ωραίοι «αλήτες» που τους ρουφά το αίμα ως το κόκαλο, η οργή, η αγανάκτηση και η ανατριχίλα για όλους τους αμείλικτους, τους αδίστακτους πολιτικάντηδες του τίποτα. Κι είστε κι εσείς που οπλίζεστε με τη δύναμη της εξουσίας, ρουφάτε τον ξένο ιδρώτα δίχως πλέγμα ενοχής, κολυμπάτε στο χρήμα με δανεικά σκαριά, κορδώνεστε με έπαρση κι απασφαλίζετε πυρ στη χώρα.

Να τους νοιάζεστε τους νέους και να τους υπολογίζετε, γιατί η κλοτσιά σας μπορεί να γίνει η οργή τους να σας πνίξει. Μπορεί να γίνει ο εφιάλτης σας να σας ταράξει την αιώνια νιρβάνα σας. Γιατί έχουν την ορμή, έχουν τον ωμό, μα αδιάβρωτο, ρεαλισμό κι εκτός από τα καψαλισμένα χνώτα τους, μυρίζει και δυναμική αντίσταση η επαναστατημένη τους ανάσα!