Διώρυγα της Κορίνθου: 128 χρόνια από τη διάνοιξή της

Η διώρυγα της Κορίνθου: Από τον Περίανδρο και το Νέρωνα, μέχρι τον Τρικούπη και το σήμερα !

Η διώρυγα της Κορίνθου ενώνει το Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο, στη θέση του Ισθμού της Κορίνθου και κατασκευάστηκε από το 1882-1893 και η υλοποίησή της εντάσσεται στην αναπτυξιακή πολιτική που εφάρμοσε την εποχή εκείνη ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης.

Μια πολιτική που σφραγίστηκε από σημαντικά και πρωτοποριακά έργα και που ως στόχο είχε τη δημιουργία ενός σύγχρονου και οικονομικά ανεπτυγμένου κράτους.                                                                                                    Για την κατασκευή της εργάστηκαν 2.500 εργάτες και τα τελειότερα μηχανικά μέσα της εποχής και ολοκληρώθηκε σε11 χρόνια.                                                        Η διώρυγα έχει μήκος 6.346 μ. πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας 24,6 μ, στο βυθό 21,3 μ, ενώ το βάθος της κυμαίνεται από 7,5 έως 8 μ.                                       Κάθε χρόνο εξυπηρετεί σχεδόν 12.000 πλοία από όλο τον κόσμο.

Στην αρχαιότητα                                                                                                             

Στα αρχαία χρόνια μεταξύ του τείχους του Ισθμού και του περιβόλου του υπήρχε η δίολκος, μια οδός μέσω της οποίας μεταφερόταν εμπορεύματα και μικρά πλοία για να αποφευχθεί ο γύρος της Πελοποννήσου. Τη  δίολκο είχε κατασκευάσει ο Περίανδρος και ήταν ένας πλακόστρωτος δρόμος  με ξύλα στον οποίο γλιστρούσαν τα πλοία με τη βοήθεια λίπους. Τα πλοία πλήρωναν τέλη και ήταν το πιο σημαντικό έσοδο της Κορίνθου.

Πηγή :tony esopi 

Η ιδέα της διώρυγας υπήρχε ήδη από την εποχή του Περίανδρου, το 602 π.Χ. όπως προκύπτει από μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων. Γρήγορα όμως, εγκατέλειψε το σχέδιο του μετά από το χρησμό της Πυθίας που έλεγε: «Ισθμόν δε μη πυργούτε μήδ’ ορύσσετε. Ζευς γαρ έθηκε νήσον η κ’ εβούλετο». Το πιθανότερο είναι ότι ο χρησμός προκλήθηκε από τους ιερείς των διαφόρων ναών, που φοβήθηκαν ότι διανοίγοντας τον Ισθμό θα έχαναν τα πλούσια δώρα και αφιερώματα των εμπόρων, που δεν θα είχαν πια λόγο να μένουν στην Κόρινθο.  Ο βασικός λόγος όμως που ανάγκασε τον Περίανδρο να εγκαταλείψει το σχέδιό του ήταν οι τεράστιες τεχνικές δυσκολίες εκτέλεσης του έργου και τα οικονομικά συμφέροντα της Κορίνθου, που επιθυμούσε να διατηρήσει την προνομιούχο θέση στο εμπόριο της Μεσογείου. 

Ο πρώτος που προσπάθησε να κατασκευάσει τη διώρυγα ήταν ο Νέρωνας, το 66 μ.Χ., σε σχέδια του Ιούλιου Καίσαρα και του Καλιγούλα. Μετά το θάνατο του Νέρωνα, συνέχισε την προσπάθεια ο Ηρώδης ο Αττικός, ο οποίος όμως την εγκατέλειψε.

Αργότερα ο Ι. Καποδίστριας, προβλέποντας τη σημασία που θα είχε η διώρυγα στην ανάπτυξη της Ελλάδας, ανέθεσε τη σχετική μελέτη σε μηχανικό. Η δαπάνη εκτιμήθηκε σε 40.000.000 χρυσά φράγκα, ποσό που δεν μπορούσε να καλυφθεί από τη διεθνή χρηματαγορά και η ιδέα εγκαταλείφθηκε.

Οι εργασίες για τη διώρυγα εγκαινιάστηκαν στις 23 Απριλίου 1882 παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α’. Η μελέτη του έργου έγινε από τον Ούγγρο Β. Gerfer, αρχιμηχανικό της διώρυγας Φραγκίσκου στην Ουγγαρία, και ελέγχθηκε από τον μηχανικό Daujats, αρχιμηχανικό της διώρυγας του Σουέζ. Για την τελική κατάληξη έγιναν μελέτες τριών χαράξεων και η πιο σωστή και οικονομική, προκρίθηκε η χάραξη που είχε εφαρμόσει ο Νέρωνας. Υστέρα από 8 χρόνια η εταιρεία αυτή διέκοψε τις εργασίες της λόγω εξάντλησης των κεφαλαίων της και διαλύθηκε.                                                     Τη συνέχιση ανέλαβε η ελληνική εταιρεία με την επωνυμία «Εταιρεία της Διώρυγας της Κορίνθου» υπό τον Ανδρέα Συγγρό, που ανέθεσε την εκτέλεση των εργασιών στην εργοληπτική εταιρεία του Α. Μάτσα, η οποία και αποπεράτωσε το έργο.

Τα εγκαίνια ολοκλήρωσης του έργου έγιναν με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις 25 Ιουλίου 1893, από το πρωθυπουργό Σωτήριο Σωτηρόπουλο.

           Τα εγκαίνια της διώρυγας- Πηγή :Κωνσταντίνος Βολανάκης

Η καταστροφή της από τους Γερμανούς το 1944

Στη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την αποχώρησή τους οι Γερμανοί το 1944 ανατίναξαν τη σιδηροδρομική και την οδική γέφυρα, έριξαν βαγόνια τραίνου σε ένα σημείο της διώρυγας για να τη φράξουν και πυροδότησαν εκρήξεις στο βυθό του προλιμένα και το 1947 η Σχολή Μηχανικού του Στρατού ανέλαβε την ανακατασκευή της οδικής γέφυρας.

Το 1907