Σεβασμός στην ποίηση σημαίνει…

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

Η λογο-τεχνία εξ ορισμού είναι τέχνη και όπως κάθε μορφή τέχνης επιδέχεται κριτική. Η ποίηση, επίσης, είναι τέχνη, δεν είναι χόμπι, δεν είναι ματαιοδοξία, μωροφιλοδοξία, ναρκισσισμός και ανάγκη επιβεβαίωσης. Δεν είναι θεωρητική γνώση και έπεα πτερόεντα. Είναι αυτό που απομένει όταν σταματήσει ο θόρυβος της προβολής, κατακαθίσει ο κονιορτός των δημοσίων σχέσεων και ο σαμαντάς των εμπορικών συναλλαγών, των εκδοτικών συμφερόντων και το ανούσιο αλισβερίσι των λογοτεχνικών κύκλων. 

Είναι ευτυχής συνθήκη το γεγονός πως σήμερα καταπιάνονται με τη γραφή και δοκιμάζονται πολλοί. Αυτό δεν σημαίνει πως βαφτίζονται ή κατοχυρώνονται αυτόματα και ως ποιητές ή λογοτέχνες. Όταν αυτοβαφτίζονται δε, είναι τεράστια ύβρις. Ευτυχές θα ήταν αν διάβαζαν συστηματικά και με ποιοτικά κίνητρα οι πολλοί που γράφουν. 

Δεν υπάρχει καλή και κακή ποίηση, νομίζω. Υπάρχει ποίηση και μη ποίηση ή παραποίηση. Υπάρχει λογοτεχνία και παραλογοτεχνία. Είναι λεπτεπίλεπτη μαεστρία η ποιητική τέχνη με πάμπολλα εφόδια που επικουρούν τη διαδικασία εξόρυξης και καταγραφής. Μήτε η εκδοτική πληθώρα προσδίδει την ποιοτική παρουσία του γραφιά. Το ράσο, ευτυχώς, δεν κάνει τον παπά. Μήτε το βιβλίο τον λογοτέχνη. Μόνο από το ποιοτικό έργο του ονοματίζεται, που κρίνεται σε βάθος χρόνου, τότε που οι συστηματικοί λογοτεχνικοί κύκλοι και τα συμφέροντα του συναφιού σιωπούν.

Σεβασμός στη λογοτεχνία σημαίνει επίγνωση. Σημαίνει γραφή και έκδοση όταν έχω κάτι ωριμότερο να δώσω, έχω κάτι ακόμα. Όταν κατέχω να κοινωνήσω τον λόγο μου στον απέναντι. Όταν στεγνώσει το μελάνι και παραμείνει στη σκέψη του αναγνώστη. Αυτό άλλωστε ορίζει και την κάθε μορφή τέχνης. Η μετάληψη σε βάθος χρόνου. 

Όποιος γράφει εκτίθεται και  εκθέτει ο ίδιος τον εαυτό του στην κρίση του αναγνωστικού κοινού. Η γόνιμη κριτική είναι εποικοδομητική διαδικασία όταν γίνεται με αυτό το κριτήριο και όταν εκλαμβάνεται και από τον γράφοντα με αυτόν τον τρόπο.Τα διαμάντια δεν χρειάζονται τα παλαμάκια και τους χειροκροτητές του διαδικτύου. Γυαλίζουν και στο σκοτάδι, αστράφτουν και παραμένουν αναλλοίωτα σε κάθε χώρο και σε χρόνο.

Ένας από τους μέγιστους ποιητές εν ζωή (κατ’ εμέ), ο Μιχάλης Γκανάς και μεγάλος μου “δάσκαλος”, δεν θορυβεί, δεν αναλώνεται στο διαδίκτυο. Κάθε τζούρα από τη γραφή του είναι Ανάσταση και ανάταση ποιητική. Δεν επιζητεί τα χειροκροτήματα του όχλου. Κατατάσσεται στους σπουδαίους μόνο από τη μαεστρία του στη χρήση του λόγου, από την τέχνη της γραφής του και την ποιότητα του έργου του. Κουβαλά την παράδοση στις φλέβες του, την αναδιοργανώνει και την ταΐζει με φρέσκια ύλη. Σιωπά καιρό, σοδεύει το υλικό του, εγκυμονεί, το ζυμώνει, το πλάθει και μας το προσφέρει σε αργό χρόνο με ήθος και με αξιοπρέπεια. Είναι από τους ποιητές που σέβεται την Ποίηση.

Ας τον μελετήσουμε ποιητικά και ας τον αφουγκραστούμε!