Οι ‘’Σωτήρες’’ της Ελλάδας που της στέρησαν την ανάπτυξη και την πρόοδο γιατί ξεπουλήθηκαν στους ‘’Μνηστήρες’’ με τα επιδόματα …

Δεν ξέρω αν γεννήθηκα στην ωραιότερη και πλουσιότερη χώρα, ξέρω ότι είμαι υπερήφανη για την καταγωγή μου, για τους προγόνους μου, για τη γλώσσα μου και για την ιστορία μου.. Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που ‘’ξεφύτρωσε’’ χθες στο χάρτη, είναι η χώρα που ο πολιτισμός της έχει φωτίσει την ανθρωπότητα, που το λεξιλόγιό της χρησιμοποιείται από τόσες χώρες, που οι Επιστήμες της αποτελούν τη βάση στην εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου, που ο ήλιος της έχει ζεστάνει εκατομμύρια τουρίστες και τα προϊόντα της έχουν θρέψει γενιές και έχουν ταξιδέψει σε όλα τα πέρατα της γης.

Και όσο υπερήφανη είμαι για τους προγόνους μου και τα επιτεύγματά τους και για όσα απλόχερα μας χάρισε η φύση, τόση ντροπή νιώθω για τους σύγχρονους Έλληνες που ξεχνούν την ιστορία μας, που καλλιεργούν τις πελατειακές σχέσεις, που υποτιμούν τη χώρα, που διατυμπανίζουν ότι είμαστε άχρηστοι, τεμπέληδες και δεν παράγουμε.. Παράγω, ένα ρήμα σταθμός για τη χώρα μας που όσοι διαθέτουν μνήμη και αφήσουν στην άκρη τις ιδεολογίες τους, φυσικά και μπορούν να δώσουν απαντήσεις και να εστιάσουν στη ρίζα του κακού, που μετράει 30 με 40 χρόνια, ίσως και περισσότερο…

Η μνήμη σώζει

Θυμάμαι λοιπόν τη δεκαετία του 1980, μαθήτρια του δημοτικού σχολείου να πηγαίνει ο κόσμος στις δουλειές του, στα κτήματά του, στις υπηρεσίες του… και στα εργοστάσια που τότε ήταν της μόδας και ευημερούσαν στην Επικράτεια. Τότε που η χώρα δούλευε και ναι, τότε παρήγαγε….Λίγα χρόνια αργότερα θυμάμαι ξέσπασε μια επιδημία και το ένα εργοστάσιο έκλεινε μετά το άλλο…

Τότε ήταν η στιγμή που εκτοξεύτηκε στα ύψη η ανεργία και αρκετοί απολυμένοι των εργοστασίων ανακατεύτηκαν με το εμπόριο για να κλείσουν αργότερα, στα χρόνια της κρίσης, ελάχιστοι από αυτούς σήμερα δουλεύουν μόνιμα, αρκετοί ευκαιριακά και οι περισσότεροι πήγαν εργάτες σε εργοστάσια άλλων χωρών, σα να λέμε, κλείσαμε τα δικά μας για να πάμε οικονομικοί μετανάστες …για γέλια και για κλάματα δηλαδή…

Στον αγροτικό τομέα τώρα που εκείνη την εποχή η χώρα παρήγαγε το ελαιόλαδο, τα κηπευτικά, τα καπνά, τα σιτηρά και όλα όσα ευδοκιμούν στην ελληνική γη, σταδιακά μπήκε όριο παραγωγής για να τα κάνουμε εισαγωγή από άλλα κράτη, πιο έξυπνα από εμάς. Σα να λέμε αφήνουμε ακαλλιέργητα τα δικά μας τα χωράφια, ή πετάμε την παραγωγή μας, για να εισάγουμε και να ενισχύσουμε την οικονομία άλλων χωρών. Σαν τώρα θυμάμαι τις στρεμματικές ενισχύσεις που έδινε το κράτος στα τέλη της δεκαετίας του 1990 για την εκρίζωση της σταφίδας …και καμάρωναν για τα 200.000 και 300.000 δραχμές που έπαιρναν τότε. Το ίδιο με το γάλα και το κρέας.. Όσο για τον ορυκτό πλούτο μας και τις πρώτες ύλες που διαθέτουμε, τα ξεπουλάμε διότι αδυνατούμε και αυτά να τα διαχειριστούμε.

Ο τουρισμός μας τώρα, (το 12% του ΑΕΠ) που κατάφερε να στηρίξει την εθνική μας οικονομία στη δωδεκαετή οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα, αποτελειώθηκε εδώ και 13 μήνες με την έλευση του covid19 και κοντά με αυτόν πλήττεται ραγδαία και ο πολιτισμός με τα κλειστά μουσεία, η κρουαζιέρα, η εστίαση, το λιανεμπόριο και άλλα.

Ωστόσο παραμένει λυπηρό και άκρως ανησυχητικό που τα τελευταία χρόνια όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που βρέθηκαν στην εξουσία δεξιές και αριστερές -ίδιες είναι στην πράξη- καθιέρωσαν και συνεχίζουν να δίνουν επιδόματα, αντί να δώσουν δουλειά και μεροκάματο.

Όμως, με επιδόματα και βοηθήματα αλληλεγγύης, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι έναν λαό τον κάνετε τεμπέλη, τον κάνετε φτωχό και εξαρτώμενο από όσους παρουσιάζονται ως σωτήρες…

Αυτό που μου κινεί την περιέργεια είναι πως, ενώ παρουσιάζουν τη χώρα μας φτωχή και ασήμαντη συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί μας και απορώ το γιατί…. Ε, λοιπόν ή οι Μνηστήρες – Σωτήρες είναι φιλεύσπλαχνοι ή εμείς είμαστε πολλοί σημαντικοί και προσπαθούν για να μας φτωχοποιήσουν για να μας υποτάξουν….

Το μόνο ελάττωμα που μας που βρίσκω είναι ότι στερούμαστε μνήμης, γι αυτό φερόμαστε έτσι, ανόητα και επιπόλαια ελπίζοντας ακόμα, ότι αυτοί που μας κατέστρεψαν, αυτοί θα μας σώσουν ….

Βέβαια αν είχαμε ικανότερους και φιλέλληνες πολιτικούς, όλα θα ήταν διαφορετικά. Δυστυχώς όμως ευδοκιμούν οι ελληνόφωνοι πολιτικοί, της μίζας, των σογιών και των πελατειακών σχέσεων. Αμήν !

Γράφει η Νάντια Μανιάτη