22 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα Νερού

«Ο πόλεμος του νερού ξεκίνησε»…

Αναμφισβήτητα το νερό αποτελεί ένα από τα βασικότερα αγαθά της φύσης, ίσως να είναι και η ίδια η ζωή αφού όλα όσα υπάρχουν και αναπνέουν επάνω στη γη είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μαζί του. Αιώνες τώρα η γη μας, διαθέτει την ίδια ποσότητα νερού για να καλύψει πόσιμες και ανάγκες άρδευσης. Ωστόσο οι συνθήκες έχουν τροποποιηθεί αρκετά καθώς τίποτα δεν είναι το ίδιο όπως παλιά, ούτε καν και εμείς, οι άνθρωποι. Το 1984 ο πληθυσμός της γης ήταν 4,7 δισεκατομμύρια και το 2021 έφτασε τα 7,8 δισεκατομ. δηλαδή μέσα σε 37 χρόνια διπλασιάστηκε, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ΄90, που συναντάμε τις περισσότερες γεννήσεις. Έτσι το νερό που παραμένει το ίδιο σε ποσότητα καθώς δεν αυξάνεται, απεναντίας κάνει τον κύκλο του και επιστρέφει στη γη, καλείται τώρα να καλύψει ανάγκες σε διπλάσιο αριθμό πληθυσμού.

Εκτός όμως από την αλματώδη αύξηση του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες, τεράστιο πρόβλημα δημιουργείται και από την κλιματική αλλαγή, που μετατρέπει κάποιες περιοχές σε σφουγγάρια όπως τη Ν. Ασία, το Τέξας, την Καλιφόρνια κ.ά. Τα κοιτάσματα νερού όπως είναι φυσικό αρχίζουν πλέον να εξαντλούνται και με τους ειδικούς να εκφράζουν την ανησυχία τους και να προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τους ανθρώπους και παράλληλα να δώσουν λύσεις.

Εκτός από την αύξηση του πληθυσμού και την κλιματική αλλαγή, το νερό εξαρτάται και από τη χρήση που του κάνουμε και από το πόσο το σεβόμαστε μέσα από τις δραστηριότητές μας. Σε χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα νερού οι κάτοικοι δεν πεθαίνουν από αφυδάτωση, αλλά από μολυσμένο και ακατάλληλο νερό.

Σε όλο αυτό πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι σχεδόν όλο το νερό στη Γη είναι αλμυρό και μόνο το 3%, ίσως και λίγο παραπάνω, να είναι γλυκό. Ένα μέρος του βρίσκεται σε ποτάμια, λίμνες και υδροφόρους ορίζοντες και τα δύο τρίτα του γλυκού νερού που διαθέτουμε βρίσκεται σε κρύες περιοχές του πλανήτη με τη μορφή του πάγου.

«Το νερό αρρωσταίνει»

Απομένει λοιπόν σχεδόν το 1% του συνολικού νερού για να καλύψει όλες τις ανάγκες στα έμβια όντα της Γης, με το μεγαλύτερο μέρος αυτών των υδάτων να ‘’υποφέρει’’ μέσα σε ποτάμια και ρέματα που περιέχουν μυκητοκτόνα, απολυμαντικά, διαλύτες, εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, τοξίνες, αραιωτικά αίματος, φάρμακα, αρώματα, αντιβιοτικά, ιούς, ορμόνες, μέταλλα και πολύ πλαστικό…

Το μέλλον είναι η συνέχεια του παρόντος και συνήθως είναι απρόβλεπτο και δεν εκτυλίσσεται όπως μπορεί να το φανταζόμαστε, να το περιμένουμε και να το ευχόμαστε.

Ίσως να μη μας τελειώσει ποτέ το νερό, ή μπορεί η επιστήμη σε μερικά χρόνια με την έκρηξη της τεχνολογίας να βρει έναν άλλο τρόπο για παροχή πόσιμου νερού.

Λανθασμένα και επιπόλαια λοιπόν εμείς, οι πολιτισμένοι άνθρωποι θεωρούμε ότι οι κοινωνικές καταστροφές συμβαίνουν σε χώρες άλλες, μακρινές. Εκεί που οι άνθρωποι μας φαίνονται διαφορετικοί επειδή μας είναι άγνωστοι και ξεχνάμε πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις ίδιες βιολογικές ανάγκες. Αλλά όταν το κακό έρθει στο γείτονα, το πιθανότερο είναι να έρθει και στη δική μας πόρτα, όπως λέει ο σοφός λαός. Και αν σκεφτούμε ότι όλη η γη είναι μια αγκαλιά, τότε, το κακό κάποια στιγμή θα έρθει σίγουρα και στην πόρτα μας. Μπορεί βέβαια να μην την ανοίξουμε εμείς, ίσως την ανοίξουν τα παιδιά ή τα εγγόνια μας, η συνέχειά μας, το μέλλον μας …

Ως πότε λοιπόν θα κακοποιούμε το νερό και θα διαπράττουμε ύβρις σε βάρος του; Αργά η γρήγορα θα έρθει και η νομοτελειακή ώρα της Νέμεσης και τότε, ίσως να είναι πολύ αργά…

Από τη Νάντια Μανιάτη