Ένας ιός που επιμένει να ΄΄κλέβει΄΄ ζωές και ένα μετέωρο αντίο, να παραμένει ανεκπλήρωτο για πάντα…

Σήμερα έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη Αριστέα. Μεγάλη σε ηλικία δε λέω, είχε περάσει τα 90 και είχε και προβλήματα υγείας…τα οποία όμως επιδείνωσε ο Sars Cov 2.

Σε απλά ελληνικά αν δεν είχε προσβληθεί από τον ιό θα ζούσε και θα μου έφτιαχνε κι εμένα όπως κάθε χρόνο το βάζο μου με το βύσσινο…

Μια εξαιρετική γυναίκα που γνωρίζω σχεδόν 25 χρόνια. Ένας χαρισματικός και πολύ προχωρημένος για την εποχή του άνθρωπος. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μας γνωριμία και τη μεγάλη αγκαλιά της, το μεγαλείο φιλοξενίας της και εκείνες τις ‘’πιπεράτες’’ συμβουλές της για τα αγόρια που μακάρι να τις είχα ακούσει.

Η ίδια σπουδαγμένη, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα είχε γυρίσει πολλά μέρη, είχε άλλον αέρα φαινόταν άλλωστε και από τον τρόπο που ντυνόταν και μιλούσε …

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες και να σπαταλώ ατελείωτο ψηφιακό νέφος για την ΄΄κυρία΄΄ Αριστέα της καρδιάς μας, που πέρασε πλέον στη λίστα των ατόμων που χάθηκαν από το νέο κορωνοιό.

΄΄Έφυγε ΄΄ και όλοι εμείς που τόσο την αγαπούσαμε δεν μπορέσαμε να την αποχαιρετήσουμε όπως έπρεπε και όπως της άξιζε….

Μην κάνεις έτσι μου λέει η αδερφή μου…την κοιτάζω και φεύγω….

~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~

Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που μπορεί να καθορίσει το πόσο θα ζήσει ο άλλος ;

Επειδή είχε περάσει τα 90 ;

Ένα αγαπημένο πρόσωπο ποτέ δεν έχει ηλικία…

Να θες να αποχαιρετήσεις τους νεκρούς σου και να μην μπορείς..με πονάει πολύ και μόνο σα σκέψη και συμπάσχω με όλους αυτούς που το βιώνουν…

Είναι δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες απώλειες, δύσκολο να τις δεχτείς και να συμβιβαστείς με την ιδέα τους.

Είναι αγάπη που δεν τελειώνει, συνεχίζει να εξελίσσεται και περιπλέκει τα πράγματα, γιατί συνεχίζεις να αγαπάς κι όταν όλα έχουν τελειώσει.

Συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα κι όταν δε βλέπεις, δεν ακούς και δεν αγγίζεις τον άλλον !

Τον αγαπάς με τη σκέψη, σε βοηθάει η μνήμη και η ανάμνηση σου δίνει δύναμη να συνεχίζεις να τον αγαπάς.…

Τον σκέφτεσαι, χαμογελάς και τον νιώθεις κοντά σου…

Τον κουβαλάς μέσα σου, είναι κομμάτι σου γιατί όποιος αγαπήθηκε πραγματικά ποτέ δεν ξεχάστηκε…

~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~

Και πού ξέρεις, μπορεί να σου έρθει ίσως σε όνειρο, να σε φιλήσει, να σου χαϊδέψει τα μαλλιά και μετά να φύγει, όπως κάνει και σε μένα η μητέρα μου…

Και έφτασα να νιώθω τυχερή γιατί εγώ μπόρεσα και την αγκάλιασα όταν ‘’έφυγε’’ …και ποτέ μου δεν περίμενα ότι όλο αυτό, θα το ονόμαζα τύχη…!

Και να, που μου συνέβη…

Από τη Νάντια Μανιάτη