Στη μελαγχολία της Μ. Εβδομάδας προστέθηκε και η απόσταση-Η Ανάσταση πλησιάζει !

Στη μελαγχολία της Μ. Εβδομάδας προστέθηκε και η απόσταση-Η πορεία για την Ανάσταση !

Ανέκαθεν οι γιορτές χαρακτηρίζονταν από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Οι περισσότεροι τις ταυτίζουν με συναισθήματα χαράς, ελπίδας, αγάπης και αισιοδοξίας, όμως υπάρχει και μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων που οι γιορτές τους δυσκολεύουν και τους φορτίζουν με άγχος, νεύρα, θλίψη και μελαγχολία.

\

Η απάντηση γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι εύκολη, είναι πολυδιάστατη και μεταξύ άλλων σχετίζεται με τις προσδοκίες που έχουμε από τον εαυτό μας και τους άλλους, με ψυχικά και υπαρξιακά θέματα, με παιδικά βιώματα και άλλα. Αυτή η μελαγχολία είναι επιστημονικά αποδεδειγμένη και δεν αποτελεί κλινική διάγνωση.

Ένας βασικός παράγοντας που μελαγχολούμε στις γιορτές, αντί να χαιρόμαστε, είναι η αντίθεση που μπορεί να βιώνουμε μεταξύ της ατμόσφαιρας που επιβάλλεται κοινωνικά και της πραγματικής μας κατάστασης, που μπορεί να διαφέρει.

Ο βομβαρδισμός από εικόνες χαράς, δώρων, θαλπωρής, μεγάλων οικογενειακών τραπεζιών, δημιουργεί την ιδανική εικόνα και την πεποίθηση ότι όλοι είναι χαρούμενοι και μοιράζονται όμορφες στιγμές, και αφού εμείς δε νιώθουμε αντίστοιχα συναισθήματα, ίσως να είμαστε ανάξιοι.

Τα αισθήματα αυτά επιδεινώνονται από οικονομικά προβλήματα που ενδεχομένως μας εμποδίζουν να ανταπεξέλθουμε στο υπερκαταναλωτικό κλίμα των ημερών. Ένας άλλος παράγοντας είναι οι οικογενειακές συγκρούσεις καθώς οι εθιμοτυπικές παραδόσεις περιλαμβάνουν συγκεντρώσεις που μπορεί να προκαλούν δυσφορία σε κάποιους, όταν έχουν καταναγκαστικό χαρακτήρα.

Μια άλλη σημαντική αιτία μελαγχολίας είναι η ανθρώπινη απώλεια, είτε επειδή κάποιοι έχασαν κάποιον, είτε μένει μακριά, είτε εξαιτίας ενός χωρισμού, είναι συνθήκες που πυροδοτούν αρνητικά συναισθήματα, με αποτέλεσμα να κυριαρχεί η θλίψη…

Η πορεία προς την Ανάσταση και το Πάσχα είναι μια περίοδος νηστείας όπως και η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια ταύτιση με την ζωή του κάθε ανθρώπου που καταλήγει στο χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως. Πολλοί άνθρωποι την ταυτίζουν με δύσκολες στιγμές της ζωής τους που ένιωσαν πόνο, απελπισία και θλίψη. Ο άνθρωπος μέσα από τον πόνο καταρρακώνεται και ο τρόπος που θα διαχειριστεί το πρόβλημά του είναι αυτός που θα του φέρει την ανακούφιση και την Ανάσταση!

Αυτή τη χρονιά όπως και την προηγούμενη όλα αυτά θα τα βιώσουμε πιο έντονα λόγω των συνθηκών της πανδημίας όπου καλούμαστε να μείνουμε περισσότερο απομονωμένοι χωρίς φιλικές και οικογενειακές συγκεντρώσεις….. Καλούμαστε λοιπόν ίσως περισσότερο φέτος να υπομείνουμε για να νικήσουμε τα πάθη μας, όπως υπέμεινε και ο Ιησούς…

Όπως στάθηκε εκεί και δεν προσπάθησε να αποφύγει τα πάθη που θα ακολουθούσαν, έτσι και εμείς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας πάθη και να βγούμε από την Μ. Εβδομάδα καλύτεροι, ενδυναμωμένοι και γιατρεμένοι από τις πληγές μας.

Ναι, είναι γεγονός… καμία φορά για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες της ζωής χρειάζεται πρώτα να πέσεις ώστε να έρθεις σε επαφή με τον πόνο, να πάρεις δυνάμεις και να κατευθυνθείς στο δρόμο της εξυγίανσης και της ανάστασης.

«Ο πόνος και η ταλαιπωρία είναι πάντα αναπόφευκτα για κάποιον με μεγάλη νοημοσύνη και με βαθιά καρδιά. Ο πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος πρέπει, νομίζω να έχει μεγάλη θλίψη στη γη» Ντοστογιέφσκι, Έγκλημα και Τιμωρία.