Μη γίνει η απόσταση, τρόπος ζωής

Μη γίνει η απόσταση, τρόπος ζωής….

Πρόσφατα, ξεφυλλίζοντας ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ βρέθηκε μπλεγμένη μπροστά μου μια φωτογραφία σχεδόν είκοσι χρόνων, τότε που ήμουν φοιτήτρια και η μόνη έννοια μου ήταν να «περάσω το μάθημα και πού θα πάω διακοπές..».

Όμορφα χρόνια, ανέμελα, χωρίς υποχρεώσεις, χρόνια που ακόμη κρατούν φορτισμένες τις μπαταρίες μου και παίρνω δύναμη σε φάσεις δύσκολες όταν νιώθω να πνίγομαι…

Μια από τις πολλές φωτογραφίες που έτυχε να δω, απεικόνιζε ένα παγκάκι κάπου στη Βουλιαγμένη που είχαμε πάει βόλτα με την παρέα, το οποίο έγραφε «Να ζούμε και όχι να επιβιώνουμε..»….. Θυμάμαι, το είχα φωτογραφίσει με φωτογραφική μηχανή, έμοιαζε σαν απόφθεγμα, το είχα βρει εξαιρετικό και το είχα ταυτίσει με πρόσωπα και –όπως αποδείχθηκε- ανώδυνες καταστάσεις που όμως την περίοδο εκείνη φάνταζαν βουνό στα μάτια μου… Τα χρόνια πέρασαν, οι προτεραιότητες άλλαξαν αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι αυτή η τόσο μακρινή επιγραφή στο παγκάκι θα ήταν σήμερα τόσο επίκαιρη !

Συνειδητοποιώ ότι ως έφηβη πρόλαβα να ζήσω πραγματική ζωή, να νιώσω, να αγκαλιάσω, να εκφραστώ και να βγω ελεύθερα, χωρίς περιορισμό, χωρίς φόβο…. Όλα αυτά που έζησα, όλα αυτά που θεωρούσα αυτονόητα και δικαιώματά μου, η σημερινή έφηβη γενιά, μοιάζει αδύνατο να τα βιώσει…

Ο Sars Cov 2 δεν ήρθε μόνο για να μείνει, ήρθε για να αλλάξει και να επιβάλλει τα δικά του χαρακτηριστικά και συνθήκες, να τροποποιήσει και να διαμορφώσει τις συνήθειες, την έκφραση, ακόμη και τα συναισθήματα των επόμενων γενεών, αρχίζοντας από τη σημερινή εφηβεία….

Μέσα λοιπόν από αυτή τη ριζική αλλαγή που συγκλονίζει τον πλανήτη εδώ και ενάμισι χρόνο, αντιλαμβάνεσαι πως τίποτα δε θα είναι πλέον όπως παλιά. Σχέσεις, εργασία, οικονομία, διασκέδαση και όλα όσα κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα, σήμερα έγιναν ζητούμενα. Φυσικά και είναι όμορφο να υπάρχει εξέλιξη, αλλά όχι με αυτόν το βίαιο και απότομο τρόπο που σκορπά φόβο και πανικό, γιατί εμπλέκεται με το πολυτιμότερο ανθρώπινο αγαθό, την υγεία. Οι αλλαγές για να αποδώσουν και να έχουν θετικό αποτέλεσμα στις κοινωνίες, απαιτούν χρόνο και ωρίμανση των συνθηκών και όχι «τούμπα η ζωή» μέσα σε μία νύχτα…

Η σημερινή γενιά είναι γεμάτη περιορισμούς, αποστάσεις, αντισηπτικά και μάσκες. Μια ζωή γεμάτη οθόνες με εφαρμογή στην εργασία, τις σχέσεις, τη διασκέδαση και την αγάπη, ζώντας μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα, χωρίς φυσική παρουσία και συναισθήματα …

Αναρωτιέμαι, αυτά τα παιδιά από πού θα αντλήσουν δύναμη για να αντέξουν τις δυσκολίες που επιφυλάσσει η ζωή στο μέλλον… Μπορεί η ιστορία να έχει αποδείξει ότι ο άνθρωπος πάντα βρίσκει και εφευρίσκει τρόπους για να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται σε κάθε εποχή, όμως ποιες θα είναι οι μνήμες που θα έχουν οι σημερινοί νέοι ως ενήλικες ; Σίγουρα η εξέλιξη ποτέ δε με τρόμαξε, το αντίθετο θα έλεγα, αλλιώς θα ήμασταν ακόμη στην εποχή των σπηλαίων. Εκείνο όμως που με τρομάζει είναι η συνήθεια της απόστασης, η συνήθεια της έλλειψης επαφής…..

Ασφαλώς και είμαι θετικός άνθρωπος, αλλοίμονό μου αν δεν ήμουν ….αλλά όπως και να το κάνουμε τα βιώματα και οι συνήθειες μας καθορίζουν…. Και δε με φοβίζουν τόσο τα βιώματα, όσο με φοβίζει αυτό που συνηθίζεται…

Από τη Νάντια Μανιάτη